“Ik werk in dialoog met wat ik voel,” zegt ze. “Rouw, vreugde, stilte – ze vormen mij, vóór ik ze op doek vormgeef.” Elk schilderij draagt de sporen van iets doorleefd. Haar werk nodigt de toeschouwer uit tot verstilling en herkenning, als een zachte spiegel van het innerlijk.

Sinds 2020 werkt ze aan een serie rond het thema zwaartekracht, ontstaan tijdens de pandemie. Lichamen zweven in het luchtledige – tussen vallen en vliegen – als verbeelding van het verlangen naar vrijheid, én de angst die daarmee gepaard gaat. Ook hier vertelt het lichaam verhalen, geladen met verlangen, kwetsbaarheid en kracht.

In haar huidige onderzoek richt Ulyashyna zich op het begrip thuis – niet als vaste plek, maar als verschuivende lijn tussen aanwezigheid en afwezigheid. Een land dat achtergelaten is, maar nog steeds de manier beïnvloedt waarop ze zich door andere ruimtes beweegt. Ze stelt de vraag: wanneer wordt een plek thuis? Misschien alleen in de vage kruising van herinnering en muur, stilte en spoor.

Kunst maken is voor haar een spirituele oefening – een afdaling naar binnen, naar de bron waaruit beelden opkomen. Van daaruit reiken ze naar buiten, niet om antwoorden te geven, maar als uitnodiging. Wat haar het meest fascineert, is niet het beeld als eindvorm, maar de mogelijkheid die het opent: dat kunst ons waarnemen – en daardoor onze relatie tot elkaar – kan verschuiven.